نظم در آشفتگی

بچه که بودم بزرگترها بهم زور میگفتن! زورگویی کلمه ای منفی هست و حس بدی رو به وجود میاره. الان که فکر می کنم می بینم زورگویی بزرگترها درست بوده چون منم به دلایل مختلف نمیذارم بچه ها هر کاری دلشون خواست انجام بدند تا مشکل جدیدی پیش نیاد...

هر چی بزرگتر شدم یه بزرگتر از من بود که بهم زور بگه و همینطور این موضوع ادامه داره. حتی اگر این بزرگتر یک انسان نباشه! مثل گرما و سرمای شدید که آدم رو کلافه می کنه.

بهتره زورگویی رو اینطور تعریف کنم که یک نیروی خارجی اجازه نمیده هر کاری دلم میخواد انجام بدم و به زور میگه کاری رو انجام بده که دلم نمیخواد!

شاید مشکل اینجاست که همه تقصیرها رو گردن نیروی خارجی میندازم و اصلا توجه ندارم که بیشتر از نیروی خارجی، یک نیروی داخلی هست که داره به زور میگه دلم میخواد فلان کار رو انجام بدم و فلان کار رو انجام ندم!

به نظر میاد باید یه فکری به حال زورگویی دلم کنم تا مشکل زورگویی بقیه حل بشه...